دیروز حوالی ساعت 16:30 بود که داشتیم تو پارک قیطریه قدم میزدیم

نم نم بارون و برگهایی پر از رنگ درخت ها، ولی خبری از خش خش برگها زیرپای عابران نبود

پارک خیلی خلوت بود و برگها هم نمناک، یک کارگر هم مشغول جمع کردن برگها بود، با اون دستگاه بادپراکنیش!
غافل ار اینکه باز هم برگها میریخت...

دوربین همرام نبود، این عکس هارو با موبایل گرفتم
بدک نشد، حداقل یک خاطره شد...

هفت تا عکس دیگه در ادامه مطلب...

روزی یکی از دوستان بهلول گفت: ای بهلول! من اگر انگور بخورم، آیا حرام است؟ بهلول گفت: نه! پرسید: اگر بعد از خوردن انگور در زیر آفتاب دراز بکشم، آیا حرام است؟ بهلول گفت: نه! پرسید: پس چگونه است که اگر انگور را در خمره ای بگذاریم و آن را زیر نور آفتاب قرار دهیم و بعد از مدتی آن را بنوشیم حرام می شود؟
بهلول گفت: نگاه کن! من مقداری آب به صورت تو می پاشم. آیا دردت می آید؟ گفت: نه! بهلول گفت: حال مقداری خاک نرم بر گونه ات می پاشم. آیا دردت می آید؟ گفت: نه! سپس بهلول خاک و آب را با هم مخلوط کرد و گلوله ای گلی ساخت و آن را محکم بر پیشانی مرد زد! مرد فریادی کشید و گفت: سرم شکست! بهلول با تعجب گفت: چرا؟ من که کاری نکردم! این گلوله همان مخلوط آب و خاک است و تو نباید احساس درد کنی، اما من سرت را شکستم تا تو دیگر جرات نکنی احکام خدا را بشکنی

لقمان حكیم را كسی دعوت كرد , گفت :می آیم به سه شرط

گفتند:هر چه باشد به جان منت داریم.

گفت:با علم به این كه می دانم به حرفم گوش نمی دهید می آیم:

شرط اول:آن كه اذیتم نكنید !

شرط دوم:این كه مریضم نكنید!

شرط سوم:این كه محبوسم نكنید!

گفتند:چنین فكری از خیال هیچ نا جوانمردی هم خطور نمی كند.

سر انجام رفت و مهمانی برگزار شد ه در اخر سرگفت:دیدیدكه هر سه شرط را عمل نكردید.

گفتند:چطور؟

گفت:اول كه آمدم گوشه متناسب با حال خود و مقام مجلس نشستم ولی شمامرتب جایم را عوض كردید و هر كس آمد خواست در محلی بنشیند ,اشخاص زیادی كه در مجلس بودند به ناچار از جا بلند شده مرتب جای خود را عوض می كردند و به همان ترتیب مرا هم تغییر مكان می دادند و بالاتر می نشاندند در حالی كه شرف المكان بالمكین است . بعد موقع ناهار خوردن به قدری با اصرار و ابرام به من خورانیدید كه حتما به جهاز هاضمه من تحمیل شده و بیمار خواهم شد.

خیلی وقت بود حال نداشتم سری به سایتم بزنم و چیزی بنویسم
امروز بالاخره همت کردمو عیبشو برطرف کردم...
رمضان هم تموم شد
با همه قشنگیاش، سحرهاش، افطاراش، شبهای قدرش

نمی دونم بخشیدی مارو یا نه، ولی صبرت زیاده
لطفتم زیاده

خلاصه ما که اونقدر چیزی از این مهمونیه تو نصیبمون نمیشه ولی دستمونو بگیر
خدای این مهمونی

_____________________________________

میخوام بیشتر رو سایت کار کنم
اگه خدا بخواد فعال ترش کنم
البته اگر هم خودم دست از تنبلی بردارم
                                                              

چند وقتی بود در بخش مراقبت های ویژه یک بیمارستان معروف ، بیماران یک تخت بخصوص در حدود ساعت ۱۱ صبح روزهای یکشنبه جان می سپردند و این موضوع ربطی به نوع بیماری و شدت وضعف مرض آنان نداشت.
این مسئله باعث شگفتی پزشکان آن بخش شده بود به طوری که بعضی آن را با مسائل ماورای طبیعی و بعضی دیگر با خرافات و ارواح و اجنه و موارد دیگر در ارتباط می دانستند.کسی قادر به حل این مسئله نبود که چرا بیمار آن تخت درست در ساعت ۱۱ صبح روزهای یکشنبه می میرد.به همین دلیل گروهی از پزشکان متخصص بین المللی برای بررسی موضوع تشکیل جلسه دادند و پس از ساعت ها بحث و تبادل نظر بالاخره تصمیم بر این شد که در اولین یکشنبه ماه ، چند دقیقه قبل از ساعت ۱۱ در محل مذکور برای مشاهده این پدیده عجیب و غریب حاضر شوند.
در محل و ساعت موعود ، بعضی صلیب کوچکی در دست گرفته و در حال دعا بودند، بعضی دوربین فیلمبرداری با خود آورده و ...
دو دقیقه به ساعت ۱۱ مانده بود که « پوکی جانسون ‌» نظافتچی پاره وقت روزهای یکشنبه وارد اتاق شد. دوشاخه برق دستگاه حفظ حیات را از پریز برق درآورد و دوشاخه جاروبرقی خود را به پریز زد و مشغول کار شد

 دو بیتی از حسین ظهرابی

هرچند در این غبار ها می پوسم
با ناز نگاه های تو مأنوسم

پر نور ترین بهانه ای ماه من
شب های تو را یکی یکی می بوسم

بی رحم بشو ولی برای من نه
از مرگ بیا بگو ولی رفتن نه

یک معجزه دارم که تویی تنها تو
می خواهی ترکم بکنی؟ لطفاً نه

در پهنه ی روح تو وجودم گم شد
من هر چه غزل از تو سرودم گم شد

تیرم به هدف خورد ولی یک لحظه
ببری که شکار کرده بودم گم شد

هر ثانیه با دلم سر صحبت توست
مغرور شدن برای من، عادت توست

یک عمر به هر ساز زدی رقصیدم
حالا تو برقص خوشگلم! نوبت توست