شايد شما هم به اين موضوع فكر كرده باشيد

كه چقدر هديه هاي ما به هم تكراري شده
مثلا براي تولد دوست، همسر و يا نزديكانمون ميريم يك عطر كه كاملا هديه تكراريم هست، با قيمت بالا ميخريم و تازه بعدا معلوم ميشه قلابي بوده و بوش تا 2 ثانيه هم نميمونه!!!

رفتم سري به يك مغازه صنايع دستي زدم و چندتايي عكس گرفتم
اينجاست كه ميفهمي چيزهاي ديگه ايم هست براي هديه دادن و يا تزئين منزل و...

شايد اگر بعضي وقتها كمي خلاقيت بخرج بديم، بتونيم از اين صنعت زيباي كشورمون، بهتر استفاده كنيم...

و ميشه با كمي سليقه، اطرافمون رو زيباتر و شادتر كنيم...
يك روز پنجشنبه

پنجشنبه بعد از ظهر
نوزدهم آذر 1388
نمایشگاه عکس هدیه تهرانی
خانه هنرمندان

دوربینو برداشتم و راهی خانه هنرمندان شدم، هوا هم بس ناجوانمردانه سرد بود.

بعضی از هنرمندان رو میشد لا به لای جمعیت دید
بعضی از عکسها واقعا جالب بود
بیشتر از هر چیزی، مدام کسی بهم میگفت که چرا همه انقدر به جزئیات خوب دقت نمی کنند!
بعضی از عکسها واقعا احتیاج به یک دید تیزبین داشت و یا خلق استادانه یک اثر طبیعی

به هر حال تجربه خوبی بود.
                                   

بقبه عكسها در ادامه مطلب...

جمعه 22 آبان 1388

تغییر دنیای دیابت - در ورود اصلی پارک ملت (دوربین به دست، قدم زنان در خیابان ولیعصر)
کامیون یا اتوبوس دیابت اومده بود و بصورت رایگان قند خون مردم تهرانو مشخص میکرد

بعضی ها هم که تا حالا از قند خون چیزی نشنیده بودند، مشاقانه تو صف بودند تا قند خونشون اندازه گیری بشه...

جالب بود که وقتی اون خانم بهشون میزان قندشونو میگفت، نمی دونستند بالاست یا پایین!!!
به هر حال جالب بود

سایر عکسها و مطالب در ادامه مطلب

دیروز حوالی ساعت 16:30 بود که داشتیم تو پارک قیطریه قدم میزدیم

نم نم بارون و برگهایی پر از رنگ درخت ها، ولی خبری از خش خش برگها زیرپای عابران نبود

پارک خیلی خلوت بود و برگها هم نمناک، یک کارگر هم مشغول جمع کردن برگها بود، با اون دستگاه بادپراکنیش!
غافل ار اینکه باز هم برگها میریخت...

دوربین همرام نبود، این عکس هارو با موبایل گرفتم
بدک نشد، حداقل یک خاطره شد...

هفت تا عکس دیگه در ادامه مطلب...

خراب از باد پائيز خمارانگيز تهرانم

خمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم

خدايا خاطرات سركش يك عمر شيدايي

گرفته در دماغي خسته چون خوابي پريشانم

خيال رفتگان شب تا سحر در جانم آويزد

خدايا اين شب‌آويزان چه مي‌خواهند از جانم

پريشان يادگاريهاي بر بادند و مي‌پيچند

به گلزار خزان عمر چون رگبار بارانم

خزان هم با سرود برگ ريزان عالمي دارد

چه جاي من كه از سردي و خاموشي ز مستانم

سه تار مطرب شوقم گسسته سيم جانسوزم

شبان وادي عشقم شكسته ناي نالانم

نه جامي كو دمد در آتش افسرده جان من

نه دودي كو برآيد از سر شوريده سامانم

شكفته شمع دمسازم چنان خاموش شد كز وي

به اشك توبه خوش كردم كه مي‌بارد به دامانم

گره شد در گلويم ناله جاي سيم هم خالي

كه من واخواندن اين پنجهء پيچيده نتوانم

كجا يار و دياري ماند از بي مهري ايام

كه تا آهي برد سوز و گداز من به يارانم

سرود آبشار دلكش پس قلعه‌ام در گوش

شب پائيز تبريز است در باغ گلستانم

گروه كودكان سرگشتهء چرخ و فلك بازي

من از بازي اين چرخ فلك سر در گريبانم

به مغزم جعبهء شهر فرنگ عمر بي‌حاصل

به چرخ افتاده و گوئي در آفاقست جولانم

چه دريايي چه طوفاني كه من در پيچ و تاب آن

به زورقهاي صاحب كشتهء سرگشته مي‌مانم

ازين شورم كه امشب زد به سر آشفته و سنگين

چه مي‌گويم نمي‌فهمم چه مي‌خواهم نمي‌دانم

به اشك من گل و گلزار شعر فارسي خندان

من شوريده بخت از چشم گريان ابر نيسانم

كجا تا گويدم برچين و تا كي گويدم برخيز

به خوان اشك چشم و خون دل عمريست مهمانم

فلك گو با من اين نامردي و نامردمي بس كن

كه من سلطان عشق و شهريار شعر ايرانم

روزی یکی از دوستان بهلول گفت: ای بهلول! من اگر انگور بخورم، آیا حرام است؟ بهلول گفت: نه! پرسید: اگر بعد از خوردن انگور در زیر آفتاب دراز بکشم، آیا حرام است؟ بهلول گفت: نه! پرسید: پس چگونه است که اگر انگور را در خمره ای بگذاریم و آن را زیر نور آفتاب قرار دهیم و بعد از مدتی آن را بنوشیم حرام می شود؟
بهلول گفت: نگاه کن! من مقداری آب به صورت تو می پاشم. آیا دردت می آید؟ گفت: نه! بهلول گفت: حال مقداری خاک نرم بر گونه ات می پاشم. آیا دردت می آید؟ گفت: نه! سپس بهلول خاک و آب را با هم مخلوط کرد و گلوله ای گلی ساخت و آن را محکم بر پیشانی مرد زد! مرد فریادی کشید و گفت: سرم شکست! بهلول با تعجب گفت: چرا؟ من که کاری نکردم! این گلوله همان مخلوط آب و خاک است و تو نباید احساس درد کنی، اما من سرت را شکستم تا تو دیگر جرات نکنی احکام خدا را بشکنی